Dlaczego zajmujemy się Jogą?

Nie ulega wątpliwości, że mamy pewną motywację, gdy zaczynamy ćwiczyć jogę. Motywacją tą może być dążenie do zdrowia, kariery lub pragnienie wyzwolenia, czy oddania się doczesnym przyjemnościom.

Praktykując jogę dochodzimy stopniowo do wniosku, że nie robimy tego dla zdrowia, rozrywki czy wyemancypowania się. Jak to wyjaśnia Patańdżali na samym początku swoich sute, umysł, intelekt, świadomość i najgłębsze nasze jestestwo wikłają się w procesy myślowe, zapominając o swojej prawdziwej naturze.

Takie połączenie umysłu, intelektu i świadomości z myślami o widzianych, postrzeganych lub wyobrażanych obiektach wytwarza pragnienia, które pobudzają człowieka do działania w pośpiechu bez korzystania ze zdolności spostrzegania (dodatkowego zmysłu danego człowiekowi) tak, że staje się on ofiarą swych własnych myśli i czynów.

Pan Kriszna powiada w Gicie (pieśni-tłum.), że każdy człowiek jest na początku nieobjawiony. Następnie objawia się, aby w końcu znów roztopić się w nieobjawieniu. Cykl życia każdego z nas przebiega poprzez te tezy formy - z nieobjawienia ku objawieniu i z objawienia ku ponownemu połączeniu się z nieobjawieniem.

Zgodnie z tym cyklem obraca się nasz kołowrót pragnień, spełnień i frustracji kształtując nasze podświadome odczucia. Te podświadome odczucia są ziarnem sianym w nasze przyszłe życia. Tworzą się one wskutek naszych zasług i przewinień w wielu poprzednich życiach, stając się przyczyną przyjemności i cierpienia w życiu obecnym. Natomiast sposób prowadzenia i tonacja obecnego życia wpływają z kolei na życie przyszłe. Dlatego też, nauki jogi Patańdżalego są pomocą w umniejszaniu odczuć w obecnym życiu tak, że stosujący je człowiek może utworzyć swą wolną wolę i kreować swe własne przeznaczenie. Musi on stawić czoła owocom minionych czynów przez akceptację i bierne poddanie się swym zasługom i przewinom, nie dając się jednak omotać ich pajęczyną.

Życie, jak i natura rzeczy, jest wieczne. Tak jak natura poddaje się przemianom przeszłości w teraźniejszość i przyszłość, tak i życie również przebiega pomiędzy narodzeniem, śmiercią i powtórnymi narodzinami..
Nieprzerwana, pełna poświęcenia praktyka jogi, według nauk Patańdżalego czy Swatmaramy, uniezależnia ćwiczącego od motywacji, pragnienia, a daje w zamian rozwój zdolności (inteligencji) spostrzegania. Umiejętność ta rozwija się u praktykującego (sanskr.: sadhaka) jogę tak, że jego umysł jest wolny od kontaktu z kusicielskimi obiektami. Jest jednak sprzężony z nieruchomą, nie podlegającą przemianom i zawsze będącą w czasie teraźniejszym duszą.
Takie sprzężenie umysłu, intelektu i świadomości z duszą lub jaźnią jest możliwe jedynie poprzez zdyscyplinowanie w dającym mocne i oczyszczone ciało, zrównoważony umysł i przejrzysty intelekt, ćwiczeniu jogi.

Jest to dokładnie to, co daje praktykowanie jogi. Patańdżali mówi dobitnie w rozdziale 2.28, że: "wytwarzany, przez pełną oddania praktykę jogi, ogień spala nieczystości ciała, umysłu, intelektu i nakłada na świadomość koronę mądrości tak, by spoczęła ona (świadomość) na łonie jaźni". Odtąd zaczyna świecić niezmienne, intuicyjne światło jaźni i uwalnia ćwiczącego od działań wypełnionych zwykle cierpieniem. .Dlatego też, jedyną intencją praktyki jogi jest pozbycie się takich działań i uwolnienie od nich ćwiczącego. A wtedy dopiero wyzwolenie człowieka leży w jego rękach.
W ujęciu zodiakalnym jest dziewięć planet, służących Boga, zachowujących swój powszechny, rytmiczny porządek. Z kolei w naszym ciele mamy dziewięć bram: dwoje oczu, dwoje uszu, dwa nozdrza, usta, odbyt i organ rozrodczy. Bramy te wprowadzają dziewięć zaburzeń, a mianowicie: choroby, ospałość, zwątpienie, niedbałość, próżność, dogadzanie sobie, życie w świecie złudzeń oraz niemożność kontynuacji przedsięwziętych działań i utrzymania osiągniętych postępów. Poprzez regularną praktykę jogi człowiek osiąga panowanie nad tymi bramami i może skierować swą energię w kierunku jaźni w celu wniknięcia w nią i osiągnięcia samorealizacji.

Tak, jak zamocowanie piorunochronu na dachu domu chroni go przed uderzeniem błyskawicy, tak też praktyka jogi chroni ćwiczącego ograniczając oddziaływanie skutków jego przeszłych i obecnych uczynków oraz pochodzące od nich zniewolenie. Joga ofiarowuje jeszcze więcej: na tego, kto szczerze praktykuje jogę, nie mają wpływu potężne, poddane Stwórcy planety, gdyż staje się on prawdziwym synem Boga. A synowi Boga, słudzy (planety) nie mogą urągać. Tak więc głównym powodem byśmy trzymali się jogi jest wyzwolenie się od wahań i cierpień oraz uchronienie się przed nawrotami splecionych ze sobą przyjemności i smutków.

Dlatego właśnie kontynuuję móją codzienną praktykę i radzę wszystkim, którzy codziennie intensywnie ćwiczą, by osiągnęli ten pozbawiony cierpień stan wyzwolenia.
Oto dlaczego ćwiczy się jogę.

Tłumaczył z folderu Euroyoga Convention'93
PIOTR ŚLUSAREK

dalej

Powrót do początku